| yuyooka 的个人资料yuyooka's space照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
yuyooka's space6月22日 ไม่ได้เข้ามานาน แต่ไม่มีที่ไจริงๆดีจ้า
เฮ้อ อารมไม่มีที่ระบายอ่ะ เลยขอเข้ามาเขียนหน่อย คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอกมั้ง
เคยมีคนว่าเราว่าเป็น พลเมืองชั้น 2 ทำไมอ่ะ กะอีแค่หน้าตารูปร่างไม่ดีนี่ไม่มีสิทธิที่จะอยู่บนโลกใบนี้หรอ
หรือเราไม่มีสิทธิที่จะมีใครอยู่ข้างๆเราหรอ พอฟังเค้าแล้วเราก็กลับมาคิด
โทษของเรามันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ เราไม่แน่ใจว่าเค้าพูดเล่นรึเปล่า แต่เราเจ็บจริง
บางทีเราก็มานั่งคิดมากนะ ว่าที่เพื่อนของเราว่ามาคงจะจริง ไม่รู้อ่ะ เศร้า
พอเราโตขึ้นก็มีเรื่องมากมายเข้ามาในชีวิต เรื่องที่มีแต่เรื่องที่ต้องคิดต้องตัดสินใจ
รวมทั้งคนที่เปลี่ยนไป มีเพื่อนว่าเราอีกเหมือนกันแหล่ะว่าเราน่ะเปลี่ยนไป
เรามองโลกในแง่ร้ายมากขึ้น
เราไม่ได้โทษใครนะ แต่เมื่อก่อนที่เรามองโลกในแง่ดีได้ เพราะเราไม่ต้องระวังตัวอะไร
ทำได้ในทุกสิ่งที่เราอยากทำ
แต่วันนี้เวลาจะทำอะไรต้องมาคอยมองว่าเพื่อนจะหาว่าข้ามหน้าข้ามตามั้ย
รุ่นพี่จะหาว่าเราไม่เคารพรึเปล่า รุ่นน้องจะหาว่าเราไม่ให้เกียรติ์รึเปล่า
โดยเฉพาะรุ่นพี่ เราไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไง แต่เรายังให้ความเคารพเหมือนเดิม
เพียงแต่ทางที่เราเลือกเดิน เลือกที่จะแสดงออกอาจจะแตกต่างกัน
ไม่ว่ากี่ครั้งที่มีการเปิดใจ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
แล้วเรื่องพวกนี้เนี่ยแหล่ะ สอนให้เราคิดมากขึ้น คิดในด้านที่ไม่เคยคิดมาก่อน
เลยกลายเป็นว่า "เรา...มองโลกในแง่ร้าย"
แต่ที่นี้ในตอนนี้เรามีสิทธิที่จะคิดใช่มั้ย
เราเคยคิดนะว่าบางทีถ้าเราไม่ต้องแคร์ว่า
อะไรที่เราทำในวันนี้จะส่งผลถึงวันข้างหน้ายังไง
แม่ชอบหรือไม่ชอบอะไร
คนรอบข้างจะมองว่ายังไง
เราอยากลองไม่นึกถึงเรื่องพวกนี้บ้าง
อะไรก็ไม่รู้เนอะ
ถ้ามีใครเข้ามาก็ช่วยให้ความคิดเราหน่อยนะ 10月15日 Don’t be Closelyถ้าเป็นคุณ “ คนที่รักเรา” กับ “ คนที่เรารัก” คุณจะเลือกใคร??? คำถามนี้อาจฟังดูง่าย แต่ถ้าลองเปลี่ยนตัวเลือกดูล่ะ เอาเป็น “คนที่รักเรา” กับ “ คนที่เรารักและคนๆนั้นก็รักเรา” คุณจะเลือกใคร นี่ยิ่งฟังดูง่ายใหญ่ ก็เลือกคนที่เรารักและรักเราสิ แต่ว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย ไม่...เลย ฉันชื่อพิมพ์ เป็นโปรดิวเซอร์ของศิลปินชื่อดังคนหนึ่งที่ตอนนี้อยู่ในช่วงพักเพื่อเตรียมออกอัลบั้มใหม่ ฉันก็เลยได้สิทธิ์ลาพักร้อน 2 อาทิตย์ และมันจะมีอะไรดีไปกว่าการปิดโทรศัพท์มือถือนอนเล่นริมทะเล ฉันชวนวัช(แฟนของฉัน)มาด้วย วัชเป็นผู้บริหารค่ายเพลงที่ฉันทำงานอยู่ และช่วงนี้งานของเค้าก็ยุ่งมากจึงไม่สามารถมากับฉันได้ (จริงๆฉันก็อยากไปคนเดียวนั่นแหล่ะ แต่ชวนซะหน่อย เดี๋ยวจะงอน ^-^) ฉันเลือกไปพักร้อนที่ชะอำ เพราะฉันมีรีสอร์ทเจ้าประจำอยู่ ฉันชอบที่นั่นมาก เพราะมันห่างจากจุดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวจึงไม่ค่อยมีคน และมีความเป็นส่วนตัวมาก (ก็อย่างที่บอกล่ะนะ ฉันอบความเป็นส่วนตัว) ฉันเลือกเข้าพักที่บ้านหลังประจำของฉัน มันเป็นบ้านแฝดที่ใช้ระเบียงร่วมกัน เวลาฉันมากับวัชก็จะได้นอนคนละห้องพอดี เมื่อวัชไม่มา ฉันเลยจองแค่ห้องเดียว แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิด เพราะเมื่อฉันไปถึงก็มีผู้ชายคนนึงนั่งเล่น Notebook อยู่ที่ระเบียงซะแล้ว ฉันรู้สึกผิดหวังเล็กๆเมื่อคิดว่าจะต้องแชร์ระเบียงนั่นกับคนอื่น และก็กังวลใจนิดหน่อยที่จะมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มานอนอยู่ห้องข้างๆ ฉันคิดถึงวัชขึ้นมา ถ้าเค้ารู้เค้าคงจะรีบตามมาแน่ๆ แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้จะไม่ทำให้ฉันคิดถึงวัชอีกเลย ฉันเดินขึ้นไปบนบ้าน ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ฉัน ว้าว!!! หล่อสเป็ก (ถึงแม้ฉันจะมีแฟนอยู่แล้ว แต่ก็คงห้ามเรื่องเล็กอย่างนี้ไม่ได้หรอก จริงมะ) รูปร่างหน้าตาอย่างนี้เป็นนักร้องได้สบายเลยนะเนี่ย แต่ค่ายของฉันไม่ได้เน้นนักร้องที่หน้าตาซะด้วยสิ “ คุณคงจะมาพักที่บ้านหลังนี้” เค้าถามฉันก่อน “ ค่ะ” ก็ไม่รู้จะตอบอะไรมากกว่านี้นี่นา “ สวัสดีครับ ผมชื่อกวินทร์ เรียกกวินเฉยๆก็ได้ ถ้าคุณจะพักอยู่ที่นี่หลายวัน เราคงเจอหน้ากันอีกนาน” อีกนาน เอ๊ะ!!! นี่แสดงว่าฉันจะต้องแชร์บ้านกับคุณวินนี่ตลอดวันหยุดของฉันเลยหรอ รู้อย่างนี้ถามพนักงานที่เคาทเตอร์ก่อนก็ดีหรอกว่ามีคนพักอยู่รึเปล่า “ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อพิม ยินดีที่ได้รู้จัก คุณคงได้เจอฉันอีกนานอย่างที่ว่า เพราะฉันจะอยู่ที่นี่อีก 2 อาทิตย์ ขอโทษนะคะถ้ามันจะรบกวนความเป็นส่วนตัวของคุณ” “ ผมก็จะอยู่ที่นี่อีกประมาณ 2 อาทิตย์ เหมือนกัน แล้วก็ไม่ได้รบกวนหรอกครับ ตอนแรกผมก็ต้องการความเป็นส่วนตัวอย่างที่คุณว่า แต่หลังจากอยู่มาแล้ว 2 วันถึงได้รู้สึกว่า มันส่วนตัวจนวังเวงยังไงพิกล” ฉันหัวเราะเล็กๆ พอเป็นมารยาท “ งั้นฉันขอตัวเข้าห้องก่อนนะคะ ^-^ ” “ เชิญครับ” พอเข้าห้องมา ฉันก็คิดว่าที่เค้าพูดก็คงจะถูก มันคงวังเวงเกินไปที่จะอยู่คนเดียวที่บ้านหลังนี้ (เพิ่งเริ่มรู้สึกว่ามันเปลี่ยว) เย็นวันนั้นฉันเดินออกจากห้องกำลังจะไปหาอะไรทาน ก็เจอเค้าที่ระเบียงพอดี เลยกลายเป็นว่าเราเดินไปทานอาหารด้วยกัน เมื่อไปถึงที่ร้านได้ที่นั่งเรียบร้อย เราก็ต่างคนต่างสั่งอาหารที่ตัวเองอยากทาน ไม่ต้องมาถามว่า ‘คุณทานอันนั้นมั้ย’ ‘เอาอันนี้รึเปล่า’ หรือว่า ‘คุณไม่ทานผมก็ไม่ทาน’ ไม่ได้จะเหน็บแนมวัชหรอกนะ แต่ฉันชอบการทานอาหารแบบนี้จัง พอทานเสร็จเราก็เดินกลับที่พัก บรรยากาศโรแมนติคชะมัด ชายทะเลยามเย็นกับพระอาทิตย์ที่จมน้ำไปครึ่งดวงเนี่ย ถ้าฉันมากับวัชคงจะมีฉากกุ๊กกิ๊กๆแล้วล่ะ ^-^ แต่แปลกเนอะ เวลาที่ฉันอยู่กับเค้าฉันไม่อยากพูดถึงวัชเลย และดูเหมือนเค้าก็จะไม่พูดถึงคนของเค้าเหมือนกัน (ฉันก็ไม่รู้ว่าเค้ามีรึเปล่านะ) ตลอดเวลาที่เราพักอยู่บ้านหลังนั้นด้วยกัน มีอะไรหลายๆอย่างที่ดูเหมือนกับว่าเราใช้เวลาไม่นานที่จะจูนหากันติด เราชอบอะไรคล้ายๆกัน มีความคิดคล้ายๆกันอย่างน่าตกใจ ชอบให้คนอื่นปฏิบัติกับเราคล้ายๆกัน และชอบปฏิบัติกับคนอื่นคล้ายกัน จนทำให้ฉันรู้สึกถึงคำว่า “พอดี” ในตัวผู้ชายคนนี้ ไม่มากไปหรือน้อยไปอย่างวัช หัวใจของฉันค่อยๆเปิดรับเค้า นี่ฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ ฉันรู้ว่าเค้าก็คิดแบบเดียวกับฉันอยู่ แต่มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เรารู้ตัวดีว่า เรากำลังปิดบังกันอยู่ อะไรที่ว่าสำหรับชั้นคือวัช ส่วนอะไรที่ว่าสำหรับเค้าคือ ผิง วันนึงขณะที่เรากำลังนั่งเล่นกันอยู่ที่ระเบียง พยายามเก็บเกี่ยวความสุขที่มีให้ได้มากที่สุด เพราะเรารู้ว่าความสุขนั้นจะไม่มีวันเป็นจริง เราก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาด้วยกันและกำลังตรงมาที่เรา ฉันอึ้งไปทันทีที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือวัช และเค้าก็ดูอึ้งไปเหมือนกันเพราะผู้หญิงคนนั้นก็คือ ผิง คนของเค้า ผิงและวัชดูดีใจมากที่เจอเราสองคน ดูเหมือนวัชและผิงต้องการที่จะเซอร์ไพรซ์ฉันและวินเลยแอบมาที่นี่ และเจอกันโดยบังเอิญที่รีเซปชั่น แต่ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกดีใจเลยล่ะ และฉันเชื่อว่าวินก็รู้สึกแบบนั้น วัชชวนฉันไปเที่ยวที่อื่นต่อ เค้าว่า ‘จะอยู่ที่นี่ 2 อาทิตย์ เลยหรอ ไปเที่ยวเกาะผมต่อดีกว่านะ’ และผิงก็ชวนวินไปเที่ยวที่อื่นต่อเหมือนกัน เราตกลงกันว่าจะเช็คเอาท์ออกจากที่นี่พร้อมกันพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นนี่จะเป็นคืนสุดท้ายที่ฉันจะได้อยู่กับวิน คืนนั้นพอวัชหลับฉันก็ออกไปนั่งเล่นที่ระเบียงเพื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา และทำใจให้มันผ่านไปให้ได้ วินคิดตรงกันกับฉัน เพราะพอฉันเปิดประตูออกไป วินก็นั่งอยู่ที่ระเบียงแล้ว “ คุณคิดว่าเรื่องของเรามันโหดร้ายไปมั้ย” วินถามทันทีที่ฉันเดินเข้าไปหา “ นั่นสิ” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรได้มากกว่านี้ “ คุณคิดว่าจะเป็นยังไงถ้าเราสองคนหนีไปด้วยกัน” วินพูด นี่เป็นเรื่องเดียวที่ฉันเดาไม่ออกว่าวินพูดเล่นหรือพูดจริงกันแน่ “ ฉันทำไม่ได้หรอก เค้าสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดซักนิด ถ้าจะผิดก็คงเป็นที่เค้าไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเราเท่านั้นเอง ถ้าเราสองคนหนีไปด้วยกันตอนนี้ มันจะไม่คนเจ็บถึง 4 คน แต่ถ้าเราสองคนเลือกที่จะหยุด ทุกอย่างก็จะจบ” ถึงตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตาของฉันมันไหลลงมามากมายเหลือเกิน เรากอดกันเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย วันรุ่งขึ้นฉันปลุกวัชให้รีบออกเดินทางแต่เช้า โดยบอกเค้าว่าฉันอยากไปที่เกาะของเค้าเร็วๆ เค้าก็เชื่อและทำตามนั้น แต่ที่จริงแล้วฉันไม่อยากเจอกับวินอีกต่างหาก เพราะกลัวว่าทุกอย่างจะไม่จบอย่างที่คิด และก็กลัวว่าวัชจะจับพิรุทได้ แต่ก็ดูเหมือนฉันกับวินจะคิดตรงกัน “อีกแล้ว” เค้าก็กำลังจะออกเดินทางเหมือนกัน เราจึงได้ร่ำรากันเป็นครั้งสุดท้าย วินยื่นมือมาให้ฉันแล้วพูดว่า “ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ไม่มีคำว่า แล้วพบกันใหม่ เพราะเรารู้ดีว่ามันไม่ดีแน่ถ้าเราจะพบกันอีก เราอาจหักห้ามใจไม่ได้เหมือนคราวนี้ “ ยินดีที่ได้รู้จัก เช่นกันค่ะ” ฉันพูดได้แค่นั้นโดยที่ไม่ได้รู้สึกยินดีเลยซักนิด วินก็คงคิดเหมือนกัน พอขึ้นรถ วัชเอาเพลงที่จะอยู่ในอัลบั้มใหม่ของศิลปินที่ฉันดูแลอยู่มาให้ฟัง พอฟังไปได้ยังไม่ถึงฮุคแรกน้ำตาของฉันก็ไหลลงมาอย่างกะไนแองเกล่า วัชตกใจใหญ่รีบถามว่าฉันเป็นอะไร แย่ก็ตรงที่เราอยู่ในรถที่ปิดกระจกเรียบร้อย จะอ้างว่าทรายเข้าตาก็คงไม่ได้ ดังนั้นข้ออ้างนั้นจึงเป็นอันตกไป และฉันก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร นอกจากยิ้มให้เค้าเฉยๆ ฉันได้แต่คิดว่า วัชคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว ถึงแม้จะไม่ใช่คนที่ใช่ก็เถอะ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อคนที่ใช่ของฉันก็มีคนที่ดีอยู่แล้ว ทางเดียวที่ทำได้ก็คือ ก่อนที่ใครสักคนจะคิดเลยเถิด
_____________________________________________
นี่เป็นฟิคเริ่องแรกที่ได้รับการพิมพ์ลงในคอมพิวเตอร์ จะได้อรรถรถมาก หากอ่านพร้อมกับฟังเพลง "อย่าใกล้กันเลย อ๊อฟ ปองศักดิ์" 9月16日 สายลับจับบ้านเล็กดีจ้า
วันก่อนไปดูสายลับจับบ้านเล็กมา
บอกได้คำเดียวว่า
มีบ้านขายบ้าน มีรถขายรถไปดูกันเลยเหอะ
สนุกมากกกกกกกกกกกก
ชอบที่สุดดดดดด
ไม่ใช่แค่โอปอล์เท่านั้นที่ตลก
แต่ทุกคนในเรื่องฮามากกก
ชอบอ่ะอย่าลืมไปดูนะ
(( แอไม่ว่างเลยต้องไปดูคนเดียว T-T ))
9月2日 แล้วก็ถึงเวลาตัดสินใจดีจ้า
วันหยุดที่งดงามกะลังจะผ่านไปในอีกไม่กี่ชม.ข้างหน้าแล้ว
มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน... อิอิ
เมื่อวานไปไหว้เจ้ามาด้วยแหล่ะ
ไปวัดหลวงพ่อโสธร
แต่ว่าไปไหว้โรงเจข้างหลังแทน
ไม่ได้เข้าไปไหว้หลวงพ่อ
ไปดูดวงมาด้วยอแหล่ะ >_<
ครั้งแรกในชีวิตกะการดูดวง
หลังจากนั้นไปไปวัดจีน...
แล้วก็กลับ
___________________________
ถึงเวลาแล้วที่ต้องตัดสินใจ
ขอโทษ...
ชั้นไม่สามารถทำให้คนที่ชั้นแคร์
ผิดหวังในตัวชั้นได้จริงๆ
หวังว่า
เราจะยังคงมีความรู้สึกดีๆต่อกัน ถึงแม้จะใช่ในแบบนั้นก็ตาม ^-^
ไปอ่านหนังสือต่อแระ
พรุ่งนี้สอบอังกฤษตั้ง 2 ตัวแน่ะ
เพ่งรู้ว่าการจะเป็นแชมป์ยากแล้ว
แต่การรู้สึกว่าต้องรักษาแชมป์..ยากกว่า
กลัวตกง่ะ >_<
8月29日 เอายังไงดี ดีจ้า
วันนี้สอบ
 เป็นการสอบครั้งแรกในเทอมนี้ที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่า "อ่านมา"
แล้วมันก็รู้สึกดีจริงๆ การอ่านหนังสือมาเนี่ย
ไม่ต้องคิดมาก อ่านแล้วรู้คำตอบ อิอิ
(( แต่พอผลออกมาแล้วจะเป็นยังไงเนี่ยดิ -_- ))
สอบเสร็จก็ช่วยอาจารย์เก็บโต๊ะ
และสัจธรรมที่ว่า
"ผู้หญิงนิเทศนี่ต้องแบกหาม ส่วนผู้ชายหั่นผักทำกับข้าว"
ก็เด่นชัดขึ้น
หลังจากนั้นก็ไปกินส้มตำกับเพื่อน
เจอกระดาษเมนูในต้มแซบด้วย
( ตอนแรกเพื่อนเราคิดว่าเป็นกระดาษแปะผ้าอนามัย )
สงสัยเค้ากลัวเราลืมว่าสั่งอะไร
ยังดีที่คราวนี้เจอกระดาษเมนู
คราวที่แล้วเนื่ยดิ
เจอเส้นสีดำลักษณะคล้ายผม สั้น และหยิก (มาก)
-_-
กลับมาถึงบ้านก็เลยนอนซะหน่อย อิอิ
เมื่อคืนนอนไปนิดเดียวเอง
เพราะวันนี้ต้องรอดูโกริโกะ
( แต่เมื่อคืนสาระแนแกล้งพี่เชาสนุกมากเลยเนอะ ว่ามั้ย
เป็นการแกล้งที่รู้สึกว่าสุดซักที หลังจากแกล้งใครก็ไม่สุดมาหลายเทปแระ )
------------------------------
แล้ว...จะเอายังไงดี
ใครจะช่วยชั้นได้บ้าง
ไม่อยากทำให้ใครเสียใจอีกแล้ว
8月28日 มีเรื่องให้คิดดีจ้า
ว่าวันนี้จะไปเล่นเนตแล้วนะเนี่ย
แต่กลัวปลาในตู้ตายซธก่อนเลยเข้ามาให้อาหารมันหน่อย
เลี้ยงมาตั้งหลายวันแระ
วันนี้เลิกเรียนแล้วแวะแฟชั่น นัดแอไว้
ในที่สุดก็ได้ซื้อของขวัญให้แอแล้ววว
น่ารักมากกกก ชอบอ่ะ
เป็นที่ห้อยโทรศัพท์ที่ร้อยชื่อเราเข้าไป
หาร้านทำมานานแล้ว ในที่สุดก็เจอ
ไว้จะไปซื้อเป็นของตัวเองมั่ง อิอิ
ที่จริงพรุ่งนี้สอบนะเนี่ย เพิ่งอ่านไปได้นิดเดียวเอง
ต้องเร่งทำคะแนน
เพราะเมื่อวานท็อปอังกฤษ 2 ตัว
แต่วันนี้วิถีโลกได้ 45 คะแนน
มันคงจะดีถ้าคะแนนเต็ม 50
แต่ว่าคะแนนเต็มมันคือ 90 น่ะสิ
เศร้ากันเลยทีเดียว ผ่านครึ่งมาแบบ พอดี...เป๊ะ
ตอนนี้คนที่เรารู้สึกว่าแคร์มาก มีอยู่ 2 คน
ถ้าเราจะทำอะไรที่ทำให้ 2 คนนี้ไม่เห็นด้วย
หรือรู้สึกแย่ เราควรจะทำรึเปล่า
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา
คน 2 คนนี้อยู่กับเรามาตลอด
เราไม่สามารถทำอะไรที่จะทำให้ 2 คนนี้ไม่พอใจเราได้หรอก
แล้ว... จะเอายังไงดี 8月27日 wowสวัสดี
เรียกสั้นๆง่ายๆว่าได้ฤกษ์
อัพซะทีหลังจากที่ทำได้ปค่คิดมานาน (( มาก ))
แค่รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่น่ายินดี
ใครจะเชื่อ เค้าTOP ENG ทั้ง 2 ตัวที่ลงเรียน
พระเจ้าเข้าข้าง ข่าวดีรับสาร์ทจีนกันเลยทีเดียว
ดีใจมักมากกกกกกกกก
^___________^
เดี๋ยวนี้ชีวิตวันๆไม่มีอะไร เรียนเสร็จก็กลับบ้าน
บางทีก็มีเรื่องราวเข้ามาในชีวิตเยอะแยะ
แต่มันก็สอนให้เรามองอะไรในแง่มุมที่ต่างออกไป
แต่ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากออกมารับรู้เลยอ่ะ
มันดู...เกินไป
อย่างที่ลงไว้ในเอ็ม
" มันคงจะดีถ้าเราหัดมองอะไรทั้ง 2 ด้านบ้าง "
ด้วยความเคารพ
หลังจากนี้จะพยายามมาอัพให้บ่อยที่สุด
อยากมีที่ระบาย ((แต่ขี้เกียจ))
(((แถมยังต้องมานั่งแต่งสเปซใหม่อีก คนอื่นเค้างามๆกันทั้งนั้นเลย -_- )))
|
|||
|
|
